_{تا مرزهای دوزخ}

 <sub>می لغزاند

دیگر - نازنین من-
 
چه جای اندوه</sub>

<sub>چه جای اگر ...

چه جای کاش ....

و من

        - این حرف آخر نیست-

به ارتفاع ابدیت دوستت دارم 

حتی اگر به رسم پرهیزکاری های صوفیانه</sub>

 _{از لذت گفتنش امتناع کنم.}

_{«مصطفی مستور»}            

_{پ . ن :}

_{ندارد ...}

^{اشک آب حیات من است.}

^{اشک  مقدس ترین درود روحی من است.}  

^{اشک گران بها ترین هدیه ایست که به معبود خود تقدیم میکنم.}

^{اشک اقیانوس عشق و محبت است که در آن شنا میکنم. ا}

^{اشک درود زمین اســــــــــت به آســـمان ها .}

 ^{اشک هدیه آسمان است به زمین .}

^{اشک آخرین رمق رحمت حیات من است.}

^{اشک هماهنگی طبیعت با تار و پود قلب من است.}  

 ^{اشک توبه من به درگـــــــــاه خدای بزرگ اســت.}

 ^{اشک راحتی و استراحت دل و روح من است. (۱)}

_{آش شله قلم کار!}

_{الآن ساعت ۱۲:۳۰ است و من اصلا توان نوشتن ندارم ! یعنی ذهنی که از صبح پی "به زور نویسی" بوده در این ساعت از شب دیگه اصلا نوای "به عشق نویسی" نداره . اما راستش خودم هم خیلی دیگه داشتم روسیاه می شدم از این روزگار بی سوتیتری !}

 _{جالبه ! انگار این روزای زندگیم همش شده سوتیتر . یه صفحه روزنامرو تصور کنین که همه مطالبش با فونت سوتیتر منتشر شده باشه . این جوری انگار همه سوتیترها ارزش خودشونو از دست دادن !}

_{علی ای حال توی چند هفته گذشته موضوعات مختلف سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و مناسبتی زیادی بود که قصد داشتم دربارشون بنویسم اما نشد. حالا به چند تاشون یک اشاره خیلی خیلی کوتاه میکنم}

_{۱- مجله پنجره چند هفته قبل یک پرونده درباره مجلس ششم منتشر کرده بود با عنوان " مجلسی که عصاره ملت نبود " من هم خواستم یک مطلب بنویسم با عنوان "مجلس همیشه عصاره ملت است " که نشد . فی المجلس دوستان ما در مجله پنجره باید بدانند که این حرفشان در وهله اول به نظام ضربه میزند نه طیف های صاحب قدرت آن روز. ثانیا ما نباید حقایق را نادیده بگیریم. در هرصورت آن زمان جامعه ما رویکرد اصلاح طلبی داشت و به همین خاطر هم چنین مجلس و آن چون دولتی روی کار آمد . لذا اصلا نمی توان بگوییم مجلس عضاره ملت نبود . چند نکته دیگر هم مدنظر بود که متاسفانه الان فراموش شده است !}

_{۲- دیروز سالروز تولد حکیم بزرگ سرزمین ما و مادر مهربان فرهنگ و زبان ما فردوسی پاکزاد بود . در این باره حرف زیاد است اما صرفا پیشنهاد میکنم  بیانات رهبری درباره شخصیت فردوسی و گفت و گوی من با استاد سیدی درباره این روز را که هر دو در روزنامه خراسان دیروز منتشر شد بخوانید .}

_{۳- چند وقت قبل در کلاس تاریخ موضوعی به ذهنم رسید درباره نقش مستشرقین به عنوان آغازگران تهاجم فرهنگی . موضوع خیلی مفصل است ، شاید بعدا نوشتم .}

_{۴- درباره اسلامیت و ایرانیت و حرف هایی که این روزها بین دو طیف تند رو جامعه ما رد و بدل می شود هم حرف زیاد دارم . این را هم دوست دارم بنویسم . اما نقدا این را داشته باشید که ره هردو گروه به کردستان است.}

 _{پس از نوشت :}

_{مکه برای شما
فکه برای من
بالی نمی خواهم
این پوتین های کهنه هم می توانند
مرا به آسمان ببرند.}

_{سید مرتضی آوینی}

_{احساس ِ حقارت از قلمم مي بارد}

_{از خودم}

_{از روزهايم}

_{از حرف هاي تكراري}

_{و از نداشته هاي ِ جديد}

_{دل گيرم}

_{از تلاطمِ  انتظار}

_سرشارم

_{از عشق ِدر راه مانده}

_{بي تابم}

_{از روزهاي ِبي تكرار}

_لبريزم

_{از اين كه نميدانم به خاطره اي كه مي ماند دل خوش كنم}

_{يا روزهايي كه در راه است}

_{مي سوزم}

_{و از تمام لحظه هاي ملس اين روزها}

_{كه شكر وجودت}

_{تمام طعم آن مي شود گاهي}

_{مي خواهم}

_{كه به پايان برسند}

 ^{پ . ن :}

_{بعضی اوقات تلمبار حرف هایت به قدر یک کاخ میشود اما قلمت کوخی بیش نیست و تو مانده ای با احساس حقارتی دردناک از این که نمیتوانی حتی پاسخ بدهی به آن چه سرشاراست  از احساس و لبریز از زیبایی ...}

^{پس از نوشت نویس:}

_{روزی که این مطلبو نوشتم به شدت در تب می سوختم و امکان دارد بخشی از هزیان گویی های یک انسان تب دار در مطلب تاثیر گذاشته باشد .}

_{اشکواره‌اي براي سردار شش ماهه}

•  _{هوا سرد است و همه مادران، کودکان خود را پوشانده اند. مشاهده سپيدي لبان خشک و گلوي کودک در اين شرايط سخت است. اما چه جان سوز است آن لحظه اي که مادري نظرش به ظرافت و لطافت لبان خشک کودکش مي افتد.}
•  _{امام(ع) در حال سخن گفتن هستند. انگار چشمان تاريخ بيناتر از هر زمان شده است. قلم تاب نوشتن ندارد ... و حرمله ... و تير سه شعبه... و سپيدي گلو و...}
• _{حالا همه مادران و کودکان آمده اند در اين محفل تا به ياد طفل ۶ ماهه اي که آن روز قطرات خونش بر دستان اباعبدا...(ع) سرخي بخشيد، نداي عزا سر دهند و يادآوري کنند سند مظلوميت آقايي را که تاريخ مثل او را نديد.}

_{پ . ن :}

_{تو این روزهایی که نه حال و حوصله ای برای نوشتن هست و نه توانی برای تراویدن ، یک خبر نسبتا معمولی هم میتونه یک وبلاگ نوشته باشه.}

_{این خبر در سایت روزنامه خراسان}